Na to pytanie próbuje odpowiedzieć artykuł odnaleziony przeze mnie na stronach Illinois Online Network.

Autorzy (Autor?) stawiają tezę, że w sieci zrobić da się wszystko, trzeba tylko mieć dobre pomysły na przekazywanie wiedzy, pozwalające wykorzystać wszystkie talenty i biologiczne uwarunkowania studentów.

Jeśli uda się zidentyfikować potrzeby studentów <i>online</i>, m.in. specyfikując ich style uczenia się, efektywność nauczania powinna być wysoka. Najczęściej mamy do czynienia z 4 stylami uczenia się: 1) wizualno-werbalnym, 2) wizualno-niewerbalnym, 3) słuchowo-werbalnym oraz 4) dotykowo-ruchowym.

Dla osób charakteryzujących się pierwszym z nich środowisko <i>online</i> jest po prostu najlepsze, bowiem większość materiałów kursu udostępniana jest w formie pisanej. Dla tych, którzy preferują wizualno-niewerbalny sposób przekazywania informacji, należy maksymalnie wizualizować wiedzę w postaci obrazów, tabel, wykresów itp. Ci, dla których ważny jest zmysł słuchu i mowy najlepiej się czują dyskutując, pracując w grupie i słuchając wykładów udostępnianych np. za pomocą videokonferencji. Kinestetycy radzą zaś sobie <i>online</i> wtedy, gdy realizują indywidualny lub grupowy projekt, w trakcie którego mogą coś wykonać i przedyskutować z innymi.

Nie dla wszystkich wszystko dobre… Ale może da się wybrać taką metodę nauczania, która spełniałaby wyrafinowane wymagania wszystkich 4 typów ludzkich. Czy np. metoda projektu z odpowiednio zróżnicowanymi zadaniami, podzielonymi na dostosowane do każdego stylu uczenia się polecenia, mogłaby spełnić rolę metody uniwersalnej? Oto jest pytanie, które powstało w mojej głowie, gdym czytała polecany Wam dziś artykuł... (@nk)