Z ust mojej Babci usłyszałem kiedyś takie powiedzenie: "Starych drzew się nie przesadza". Czy rzeczywiście tak jest? Wszystko zależy od tego, w jakim kontekście dojdzie do spotkania starego drzewa z ogrodnikiem.

Często zastanawiamy się, co nauczanie online ma wspólnego ongroundem? Oszołomieni możliwością studiowania i dokształcania się przez Internet, zapominamy, albo po prostu nie jesteśmy tego świadomi, że zdalne nauczanie jest uczniem, który przerasta swojego mistrza - tradycyjną metodykę, zamkniętą w czterech ścianach i dostępną od dzwonka do dzwonka. I może rzeczywiście moja Babcia miała rację, bo zdalne nauczanie to nie tyle stare drzewo posadzone w nowym miejscu, co nowa gałąź, która będzie początkiem nowego "zalesiania" umysłów.

To, że techniki zdalnego nauczania wyrosły z tradycyjnych metod uświadamia nam artykuł Learning Together in Virtual Communities autorstwa Roberta Lewisa z Lancaster University. Jego spojrzenie na teorię nauczania wydaje się świeże. To próba uświadomienia mechanizmu przemiany tradycyjnych metod nauczania na te, które starają się sprostać nowej rzeczywistości, "zalesiać" nowe umysły.

Na wstępie autor nakreśla podstawowe modele przyswajania wiedzy, skupiając się na teorii kognitywnej, zahaczając o taksonomię celów nauczania według Blooma i dochodząc metodą top-to bottom do behawioryzmu.

Warto przyjrzeć się bliżej swoistej polemice autora z błędną interpretacją pierwszego poziomu taksonomii Blooma. R. Lewis słusznie zauważa, że niewłaściwe jest synonimiczne użycie pojęć "wiedza" i "informacja", jest bowiem zwolennikiem pojmowania wiedzy jako zdolności do przetworzenia i zastosowania przyswojonej uprzednio informacji. Oczywiście, nie jest to proces samoistny i powinien być wspomagany odpowiednimi technikami. Niewątpliwie ważną rolę spełnia tu także technologia.

Jednak wszystko, co zostało do tej pory napisane, to tylko preludium, katalizujące wstępne informacje i przygotowujące nas do wprowadzenia tematu przewodniego. Jak wskazuje sam tytuł, autor skupia się na mechanizmach tworzenia wirtualnych społeczności i utrzymaniu ich w ryzach interakcji. Lewis kładzie nacisk na zrozumienie różnic kulturowych, posługując się studiami przypadków, analizuje proces grupowego uczenia się, poświęca trochę miejsca komunikacji i teoretycznym rozważaniom na temat radzenia sobie z dystrybucją wiedzy w złożonym środowisku grup docelowych.

Jeżeli się nie zatrzymam w tej małej zachęcie do zapoznania się z treścią artykułu, nie będzie czego czytać. Na koniec powiem tylko, że wszystko, co zostało napisane okraszone jest slajdami prezentacji i jakby to powiedziała moja Babcia: "pierwsza klasa". Zachęcam do lektury. (tom)