Technologia telefonów komórkowych, popularyzacja i jej dynamiczny rozwój spowodowały powstanie nowej drogi w zdalnym nauczaniu - m-learningu.

Mobile learning można uznać jako rozwiązanie edukacyjne z zastosowaniem narzędzi takich, jak telefony komórkowe oraz urządzenia PDA (takich jak Palm i Pocket PC). Skrót PDA (Personal Digital Assistant) jest nazwą do wszystkich systemów posiadających zarazem cechy telefonu komórkowego, jak i komputera osobistego (np. palmtop).

Techniki m-learningu są do wykorzystania zarówno w szkoleniach korporacyjnych, jak i kursach podejmowanych przez osoby prywatne. Ich cechą charakterystyczną jest bezprzewodowość stosowanych urządzeń.

Nauczanie mobilne ma ograniczenia wynikające przede wszystkim z możliwości prezentacyjnych oraz przepustowości sieci bezprzewodowych. Z powodu tych ograniczeń, materiały kursu muszą być opracowane inaczej niż do kursów tworzonych przy użyciu technologii CBT czy WBT. Jednak rozwój technologii i w konsekwencji powiększające się możliwości nauki mobilnej wyznaczają nowe wyzwania.

W artykule pt. MLearning: Mobile, Wireless, In-Your-Pocket Learning Clark Quinn (dyrektor Cognitive Systems w KnowledgePlanet) określił narzędzie, które umożliwia mobilną naukę jest jakiekolwiek podłączone do sieci "urządzenie informacyjne" (information appliances - IAs), oparte na przenośnym zestawie składającym się z wyświetlacza w okularach (Heads Up Display) i urządzeniu rozpoznającym głos (a zastępującym klawiaturę).

Ponadto zaprezentował cechy oraz możliwości technologii m-learning'u.

C. Quinn rozważa idealny model tego typu formy nauczania i próbuje dać odpowiedź na pytanie, w którym miejscu znajdujemy się na drodze do takiego modelu?

Z jego obserwacji wynika, że po pewnym czasie m-learning i e-learning zatracą istotne różnice. Ponieważ obie formy kształcenia dążą do tego samego celu. Obecny stan podziału na te dwie formy jest krótkotrwały, zależny jedynie od rozwoju technologii. Zdaniem C. Quinna, wiele firm obecnie wdrażających systemy e-learningu niebawem rozpoczną stosowanie rozwiązań m-learningowych.

Nie trudno się nie zgodzić z tym twierdzeniem pana Quinna. Jednak wydaje się, iż pełna realizacja tej wizji jest jeszcze odległa w czasie. Problemem pozostaje wspomniany wymóg bezprzewodowości. Obecnie technologia WLAN nie zaspokaja w pełni tego wymagania. Zastosowanie telefonów komórkowych na obecnym poziomie technologicznym jest dość ograniczone, Palm czy Pocket PC nie mają wystarczających możliwości do projekcji plików multimedialnych. Przesył informacji (przepustowość sieci) jest dla tych urządzeń po prostu zbyt mały. Powiązanie zdalnego nauczania z bezprzewodową komunikacją nadal jest dość skomplikowanym problemem. Można więc powiedzieć, że obecnie mamy do czynienia z dość prymitywnymi początkami techniki zwanej m-learningiem.

Próby takie są jednak koniecznością. Jak już zauważyłem wcześniej, najważniejszym problemem do rozwiązania jest opracowanie jak najlepszego sposobu dostarczania materiałów szkoleniowych na urządzenia mobilne (kabel, dane predefiniowane, synchronizacja, WAP, SMS ). Aktualny kierunek rozwoju technologii bezprzewodowych takich, jak GPRS (General Packet Radio System), UMTS (Universal Mobile Telecommunications System) oraz WLAN (Wireless Local Area Network) do którego należy BlueTooth, wskazuje, że m-learning nie jest ślepą uliczką zdalnego nauczania.

Przykładem jest projekt Leonardo wdrażany przez firmę Ericsson. Obecnie testowany na produktach tej firmy.

Zastosowanie urządzeń PDA pozwoli na naukę np.: podczas wypoczynku, czy podróży. Oraz stosować szkolenia typu "just-in-time" do przekazywania wiedzy serwisowej w trakcie pracy.